Politici zoals Wilders, en recentelijk ook Yeşilgöz, claimen voor slachtoffers te spreken wanneer zij pleiten voor strengere straffen. Toch maakt een strengere straf het misdrijf niet ongedaan. Daarentegen vergroot het zelfs de kans op nieuwe slachtoffers. Zo is vergelding voor de meeste slachtoffers een schrale troost en zien zij vaak liever investering in preventie. Het is wetenschappelijk bewezen dat strengere straffen niet bijdragen aan preventie en zelfs averechts kunnen werken. De illusie dat strengere straffen potentiële daders zouden afschrikken, is vooral gebaseerd op het overschatten van vrije wil en rationaliteit. Veel mensen doen geen kosten en baten analyse voor elke beslissing die zij nemen. Daarnaast wordt het vermogen van de mens om zich te ontwikkelen onderschat. Afhankelijk van de psychologische hulp en menselijke behandeling die zij ontvangen kan deze ontwikkeling positief of negatief uitpakken.

De PVV schrijft ook over de afschaffing van TBS, wat een enorme afname aan psychologische hulp zou betekenen. De recidivecijfers zijn na TBS veel gunstiger dan na lange gevangenisstraffen. TBS biedt mensen met psychologische problemen professionele hulp, om herhaling van misdrijven te voorkomen. Door TBS te verbieden zullen nog meer verschillende mensen op een hoop gegooid worden in de gevangenis, terwijl er ontzettend veel verschil is tussen verschillende gedetineerden en de hevigheid en omstandigheden van hun misdrijf. Bovendien heeft men nog te vaak een zwart-wit beeld van daders en slachtoffers, terwijl veel daders zelf ook slachtoffer zijn. Denk daarbij bijvoorbeeld aan beïnvloedbare jongeren die onder druk worden gezet om te werken binnen de georganiseerde misdaad, bijvoorbeeld als drugssmokkelaar. Dit gaat vaak tegen hun zin in via manipulatie en bedreiging.

Rutte heeft zich vaak uitgesproken tegen de sociologie, hij weigert structureel om naar onderliggende systematische oorzaken van problemen te kijken. Ook zijn opvolger Yeşilgöz verklaart misdaad en armoede aan de hand van populistische en simplistische vooroordelen. Zo hebben zij het politieke en publieke debat afgelopen jaren vergiftigd met een cartoonesk beeld van alle gedetineerden als heftige kwaadaardige moordenaars. Dit terwijl het grootste deel van de gedetineerden vast zit voor relatief lichte vergrijpen. Door Wilders worden al deze mensen op een hoop gegooid zonder te kijken naar verschillen in misdrijven en omstandigheden. In plaats van psychologische hulp voor gedetineerden om hen te helpen om een nuttige bijdrage te leveren aan de maatschappij, draagt Wilders bij aan ontmenselijking van gedetineerden met een hogere kans op recidive. Daarmee biedt dit potentiële nieuwe kabinetslid geen andere koers dan de VVD. De grootste verandering is daarmee het extremisme en de felheid waarmee deze koers wordt voortgezet. Door de experts te negeren en op basis van vooroordelen te handelen zal de PVV gedetineerden verder dehumaniseren, psychologische hulp ontnemen en tegenwerken in hun potentiële positieve ontwikkeling. Zo draagt de PVV bij aan een toename van misdaad in Nederland. Probeer dat maar eens uit te leggen aan de slachtoffers.

Aron Akkerman

Msc Criminologie aan de Erasmus Universiteit

Omtzigt weigert om het minimuminkomen substantieel te verhogen, zo hoeven de AOW en andere uitkeringen ook niet verhoogd te worden en richt hij zich in dit programma vooral op de bestaanszekerheid van de middenklasse. Dit lijkt op een strategie om stemmen te winnen bij ‘het stille midden’ dat vooral stemt om verandering en voortgang tegen te gaan. Daarin verschilt het nieuw sociaal contract niet zo veel met de VVD, de partij zet zich vooral in om de status quo te behouden voor de mensen waarvoor het meeste eigenlijk al wel goed gaat, zonder oog voor hen waarvoor verandering van levensbelang is.

Opvallend is dat de politicus die groot werd door zijn bijdrage in het blootleggen van het toeslagenschandaal in zijn hele programma niks noemt over institutioneel racisme, een probleem dat een grote rol speelde in deze affaire. Er is aangetoond dat door burgers etnisch te profileren hen een hoger risico op frauderen werd toegewezen. Met zijn extensieve kennis van deze affaire en zijn contact met gedupeerden zou Omtzigt dit toch moeten erkennen in zijn programma. Daarnaast is hij tegen de nieuwe transgenderwet en draagt hij daarmee bij tegen de discriminatie van trans mensen. Dit gaat in tegen de belofte in zijn programma om op te komen voor de rechten van de LGBTQI+ gemeenschap.

Ook wanneer het gaat over immigratie is er weinig empathie te vinden binnen het programma van Omtzigt. Zo draagt hij bij aan de misvatting dat migranten, en daarmee ook vluchtelingen, schuldig zijn aan de wooncrisis. Volgens UNHCR waren er eind 2020 slechts 78,911 vluchtelingen, nog geen 0,5 procent van de bevolking. Zij vertegenwoordigen slechts zo’n 5% van de vraag naar woningen. De echte oorzaak van de wooncrisis is dat VVD’er Stef Blok in 2014 de woningmarkt heeft gedereguleerd en zo commerciële investeerders aanmoedigde om voor honderden miljoenen huizen op te kopen om vervolgens huurders uit te buiten.

Omtzigt wil het aantal migranten dat naar Nederland komt limiteren tot 50.000 per jaar. Om dit mogelijk te maken wil hij Europese en internationale verdragen wijzigen ten koste van een humanitaire en veilige behandeling van mensen die genoodzaakt zijn om alles wat ze hebben te verlaten op zoek naar een beter bestaan voor hen en hun familie. Vaak vluchten ze van problemen die direct en indirect gevolg zijn van het koloniaal verleden van Europa. Een koloniaal verleden waaraan wij onze huidige welvaart aan te danken hebben. Toch voegt het Nieuw Sociaal Contract zich in een rijtje van rechtse partijen dat deze mensen hun bestaanszekerheid wilt ontzeggen. Daarmee laat Omtzigt zien dat ook een integer politicus asociaal beleid kan voeren.

Aron Akkerman

Bovendien zette zij zich als minister van Justitie in voor het verbod van gezinshereniging voor vluchtelingen. En nu voert zij als nieuwe lijsttrekker van de VVD campagne door vluchtelingen de schuld te geven van het huidige gebrek aan bestaanszekerheid voor veel Nederlanders. In haar speech sprak zij over de toename van polarisatie in Nederland als een groot probleem. Zij schetst een romantisch beeld van een verleden dat nooit bestaan heeft, een verleden zonder meningsverschillen. Daarnaast is het bestaan van publiek en politiek debat essentieel voor een democratie. Een paar zinnen nadat de politica zich er tegen uitsprak, deed zij zelf een bijdrage aan de polarisatie in Nederland. Ze verspreide de populistische mythe dat vluchtelingen verantwoordelijk zijn voor de problemen met de huizenmarkt in Nederland.

Volgens het CBS ging er in 2021 slechts 6% van alle sociale huurwoningen naar vluchtelingen. Zelfs wanneer er geen enkele vluchteling in het land zou zijn, zou er nog steeds een enorm tekort aan woningen zijn. Een aannemelijkere oorzaak voor de wooncrisis is het dereguleren van de woningmarkt door VVD’er Stef Blok, die zo commerciële investeerders aanmoedigde om voor honderden miljoenen huizen op te kopen om vervolgens huurders uit te buiten.

In haar VVD-congres speech verweet Yeşilgöz politici dat zij de afgelopen jaren vuurtjes aanwakkerden. Wellicht doelt zij daarbij op het narratief van de VVD dat vluchtelingen aanwijst als oorzaak van structurele problemen in Nederland. Dit terwijl deze problemen veelal veroorzaakt zijn door de bewuste afbraak van de verzorgingsstaat tegen adviezen van sociologische rapporten in. Of misschien doelt Yeşilgöz op de bezuinigingen bij de IND die tot enorme achterstanden hebben geleid. Achterstanden die leiden tot jaren onzekerheid over de verblijfsstatus van vluchtelingen en de kans op onrust doen toenemen.

In 2004 wees Yeşilgöz in haar column op de desastreuze gevolgen van zulke lange wachttijden voor vluchtelingen. Nu is ze druk verwikkeld in een wedloop van onmenselijkheid met Wilders; wat haar toch mooi een positie als lijsttrekker van de VVD heeft opgeleverd. Zij zet haar migratieachtergrond vaak strategisch in om inhoudelijke kritiek op haar inhumane migratiebeleid te weerleggen. Maar haar achtergrond heeft geen invloed op de gevolgen van haar beleid.

Aron Akkerman

Na mijn bezoek aan Beijing ben ik mij verder gaan verdiepen in hoe de CCP probeert het Chinese volk ideologie op te leggen. Hiervoor heb ik verschillende academische artikels met elkaar in verband gebracht. Door de recente technologische ontwikkelingen in China staat het propagandasysteem onder druk. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat het systeem in sommige opzichten is verouderd. Lynch (1999) beargumenteerde dat, onder andere deze technologische ontwikkelingen, het einde van het ideologische systeem ontwikkeld door de CCP in China zouden betekenen. Deze voorspelling van Lynch (1999) en andere geleerden is echter niet uitgekomen (Repnikova 2017:399). Hoe lukt het de Communistische Partij van China om via de media de publieke opinie te blijven beïnvloeden?

Repnikova (2017) schrijft dat Chinese ideologie de journalistiek nog altijd actief beïnvloed onder aanleiding van de CCP. Officiële ideologie wordt geleerd aan studenten, en dit is specifiek in grote mate het geval bij journalistiek studenten. Ondanks Westerse invloeden op het curriculum heeft de CCP een grote invloed op de opleidingen tot journalist. Voornamelijk de hoogst presterende scholen worden blootgesteld aan propaganda. Dit is omdat deze scholen vaak belangrijke plaatsen zijn waar de ideologische strijd plaatsvindt. Repnikova (2017:402) schrijft dat deze scholen hun studenten ongebruikelijk veel blootstellen aan alternatieve kritische manieren van denken. Tegelijkertijd worden zij nauw in de gaten gehouden door de autoriteiten van de CCP.

Uit bottom-up onderzoek blijkt echter dat de propaganda niet altijd een overtuigend effect heeft. Zo is er sprake van gebrek aan consensus met betrekking tot ideologie binnen de Chinese journalistiek, zijn er journalisten die strijden tegen de hegemonie van de staat, en zijn er via internet verschillende vormen van protest (Repnikova 2017:400). De docenten die colleges geven over journalistiek ondermijnen de officiële ideologie niet openlijk maar dragen ook niet actief aan bij de verspreiding ervan. Door opgelegde naleving van ideologie, die vaak oppervlakkig is, is de vorm van de ideologie is belangrijker geworden dan de inhoud (Repnikova 417). Volgens Repnikova (2017:417) maken de gevolgen van de ideologische opvoeding de Chinese leiders juist kwetsbaarder.

In die context zijn de voorspellingen van Lunch (1999) en andere geleerden dat het systeem van opgelegde ideologie door de CCP ten einde zou lopen niet helemaal ongegrond geweest. Het systeem is niet verdwenen maar behaalt niet altijd de gewenste resultaten. De politieke legitimiteit van Chinese leiders kan ondanks opgelegde ideologieën onder druk komen te staan. In de afgelopen jaren is er een toename van liberalisatie in de Chinese mediasector. Het Chinese regime probeert de ‘propagandamachine’ door te laten werken om de publieke opinie te blijven vormen. Het propaganda systeem is echter niet meer zo effectief, mede door de opkomst van social media. Daarom wordt er in China een nieuw mechanisme ingezet dat internet commentatoren aanneemt om invloed uit te oefenen op onlinedebatten en CCP standpunten te verspreiden. Zo lukt het de CCP nog steeds om de publieke opinie te beïnvloeden (Hung: 2010).

Ondanks de controle die de CCP probeert te hebben op het internet is er een toename aan vrijheid van informatie in China door de snelle ontwikkeling van digitale media. De overheden hebben namelijk geen volledige controle over het internet in hun land (Hung 2010:174). Zo heb ik tijdens mijn reis naar Beijing het filter op het internet kunnen omzeilen met een goede VPN, zoals veel Chinezen dat doen. Volgens Foucault wordt discours bepaalt door mensen met kennis en macht. Zij hebben meer toegang tot kennis en tegelijkertijd meer mogelijkheden om kennis te delen en hebben zo invloed op wat gezien wordt als ‘algemene kennis’. Brady (2015) schrijft over hoe de CCP deze macht over kennis gebruikt om het imago van China internationaal op te krikken. Dit is de CCP maar deels gelukt, internationaal is er meer bewustzijn van de economische veranderingen binnen het land maar het is niet gelukt om het imago van de binnenlandse politiek in China te verbeteren (Brady 2015:58).

De CCP past haar methoden van controle over publieke opinie aan aan de ontwikkelingen in het land (Hung 2010). Chinese leiders hebben hun strategieën om de cultuur en ideologie te controleren aangepast op de sociale, economische, politieke en technologische ontwikkelingen (Schneider 2018:189). Volgens Schneider (2018) heeft dit als gevolg gehad dat de rol van de CCP niet meer die is van een instantie die de publieke opinie direct aanvoert. In plaats daarvan werkt de CCP tegenwoordig voornamelijk door middel van ‘soft controls’, oftewel mensgerichte beheersinstrumenten en marktmechanismes om ideologieën op te leggen en controle te houden op de publieke opinie (Schneider 2018:189).

Het propaganda systeem van de CCP werkt nagenoeg onzichtbaar wat het lastig maakt om systeem te onderzoeken (Schneider 2018:194). Verschillende regio’s hebben hun eigen propaganda-afdelingen en de resultaten van propaganda zijn uiteenlopend. De partij heeft geen universeel toepasbaar propaganda systeem. Hoe kan het dan dat de publieke opinie in het hele land door de CCP aangestuurd blijft? De invloed die de CCP op de media heeft helpt hierbij. De CCP heeft veel leden met topfuncties in de media, heeft kerngroepen binnen alle grote organisaties en zet druk op medewerkers in de media om zich aan de ideeën van de CCP te houden. Dit laatste kunnen zij doen omdat de CCP invloed heeft op welke mensen ontslagen of aangenomen worden.

Uit deze artikels blijkt dat het propaganda systeem van vroeger door verschillende ontwikkelingen in China is verouderd. Zo wordt propaganda in de journalistiek regelmatig ondermijnt en is de vorm belangrijker geworden dan de inhoud. Dit hoeft voor de CCP echter geen probleem te zijn want de partij ontwikkeld steeds nieuwe manieren om de publieke opinie te sturen. Bijvoorbeeld door op fora sociale media commentatoren in te zetten, de inhoud op het internet te filteren en door hun macht over wie er in de media kan werken. Het propaganda systeem werkt niet altijd. Dit blijkt uit de mislukte pogingen om het beeld dat mensen buiten China hebben van de binnenlandse politiek te verbeteren. De CCP heeft nog altijd een enorme invloed op China, en deze invloed is minder zichtbaar dan voorheen door hun gebruik van ‘soft controls’. Er is nog veel onduidelijk over hoe de CCP hun propaganda precies toepast, dat ondoorgrondelijke van hoe China precies werkt, ervoer ik ook toen ik vanaf een heuvel in Beijing om mij heen keek naar de enorme stad met 21 miljoen mensen met een cultuur zo anders als die van mij. Tegelijkertijd hebben we zowel in het westen als in China overheden die op verschillende manieren de publieke opinie proberen te beïnvloeden.

Bibliografie

Zhong, Raymond. (2017). ‘Want to Clap for Xi Jinping’s Speech? Use Your Smartphone.’ New York Times, 19 October https://www.nytimes.com/2017/10/19/business/xi-jinping-wechat-clap.html

Lynch, Daniel C. (1999). After the Propaganda State: Media, Politics and “Thought Work”. Reformed China. Stanford, CA: Stanford University Press.

Repnikova, Maria (2017), ‘Thought Work Contested: Ideology and Journalism Education in China’. The China Quarterly, 230, 399-419.

Hung, Chin-Fu (2010) ‘China's Propaganda in the Information Age: Internet Commentators and the Weng'an Incident’ Issues & Studies, Vol.46 (4), pp.149-180.

Schneider, Florian (2018), inleiding tot het huidige China A: Politiek, economie en maatschappij, college 6, 31 oktober 2018.

Brady, Anne-Maria 2015 ‘China’s Foreign Propaganda Machine’. Journal of Democracy, Hopkins University Press, Volume 26, Number 4, pp. 51-59

Schneider, Florian (2016), ‘The Cultural Governance of Mass Media in Contemporary China’. Keane, Michael (ed.), Handbook of Cultural and Creative Industries in China. and Cheltenham & Northampton MA: Edward Elgar, 189-206.